Historię działalności Tadeusza Denkowskiego można zobaczyć w najnowszym filmie Stefana Skrzypczaka „Ostatni wyrok podziemia”, który został zakwalifikowany do tegorocznego Konkursu Filmów Polskich Festiwalu NNW w Gdyni.
Powojenne zmiany ustrojowe spotkały się ze zdecydowanym oporem znacznej części polskiego społeczeństwa, w tym zwłaszcza najmłodszego pokolenia. Młodzi Polacy chętnie angażowali się w działalność organizacji antykomunistycznych. Jednym z nich był Tadeusz Denkowski.
Tadeusz Denkowski urodził się 5 marca 1931 roku w Ostrowcu Świętokrzyskim. Od dzieciństwa związany był z ruchem harcerskim należąc do licznych drużyn w Stalowej Woli. To właśnie harcerstwo i patriotyczne wychowanie wyniesione z domu rodzinnego ukształtowało jego przyszłe postawy.
W 1946 roku rodzina Denkowskich zamieszkała na Górnym Śląsku, gdzie Tadeusz wstąpił do 3. Zabrskiej Drużyny Harcerzy im. Tadeusza Kościuszki, do której należał aż do likwidacji ZHP przez władze komunistyczne w 1950 roku. Tego samego roku dostał się na studia na Śląskiej Akademii Medycznej w Rokitnicy Bytomskiej.
Przyjaciele z Harcerstwa namówili Tadeusza do wstąpienia w 1951 roku. do konspiracyjnej organizacji dywersyjno-niepodległościowej Krajowy Ośrodek „Kraj”, grupy „Kalina” w Zabrzu, działającej na całym Górnym Śląsku. Organizacja działająca w latach 1949-1952 została założona przez Zenona Sobotę. Jej członkowie prowadzili szereg działań wymierzonych w struktury państwowe w tym rozbrajanie milicjantów, akcje sabotażowe i ekspropriacyjne.
Najgłośniejszą akcją grupy „Kalina” było wykonanie wyroku śmierci na spikerze propagandowej audycji „Fala 49” Stefanie Martyce 9 września 1951 roku. W reakcji na śmierć Martyki władze komunistyczne doprowadziły do rozbicia struktur „Kraju”. Uczestnicy zamachu zostali skazani na śmierć i straceni w więzieniu na Mokotowie w maju 1953 roku. Ponadto aresztowano ponad stu członków organizacji, którzy otrzymali wieloletnie wyroki więzienia. Wśród nich znalazł się również Tadeusz Denkowski aresztowany w lipcu 1952 roku. Po brutalnym śledztwie Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie skazał go, 30 października 1952 roku na 10 lat więzienia.
Wyrok odbywał w mokotowskim więzieniu gdzie ze względu na wykształcenie medyczne został zatrudniony w więziennej pracowni dentystycznej. Swoje przeżycia z okresu pobytu w więzieniu Denkowski opisał we wspomnieniach pod tytułem Moje 1407 dni i nocy w więzieniu mokotowskim. Wspomnienia z lat 1952-1956.
8 maja 1956 roku po prawie czterech latach spędzonych w więzieniu Tadeuszowi Denkowskiemu udało się wyjść na wolność. Wrócił wówczas na studia medyczne, które ukończył w 1961 roku. W latach 1980-1981 angażował się w działalność NSZZ „Solidarność” w Szpitalu Wojewódzkim w Bielsku-Białej. Zmarł 19 sierpnia 2021 roku jako ostatni członek grupy „Kalina” organizacji „Kraj”.