„Mensch” – w poniedziałek premiera filmu i zapomnianym bohaterze Ludwiku Hirszfeldzie

przez Monika Tarka-Kilen

Ludwik Hirszfeld mógłby swoim życiorysem obdzielić kilku bohaterów. W jego losach odbija się historia pierwszej połowy XX wieku. Lekarz, naukowiec, idealista.  Zapomniany bohater. 12 lutego godz. 20:00 w warszawskim kinie Iluzjon odbędzie się premiera filmu ‘Mensch” w reż. Pawła Wysoczńskiego,  filmu o Ludwiku Hirszfeldzie. Wstęp wolny!

Bohater filmu „Mensch” odradzał się mimo że wydarzenia w których przyszło mu żyć niszczyły jego życie i dorobek. Lekarz, naukowiec, idealista.  Zapomniany bohater. Znany w świecie bardziej niż w Polsce. Naukowiec „od krwi”, którą świat podzielił na „lepszą” i „gorszą”.

Dokonywał trudnych wyborów, szedł pod prąd, wierzył że świat może być lepszy. Kosmopolita, który mógł kontynuować karierę naukową w Szwajcarii, ale wybrał Polskę. Mógł wykładać w Ameryce tuż po wojnie, ale wrócił do Polski. Jego losy w warszawskim getcie są przejmujące. Małżeństwo Ludwika Hirszfelda z żoną Hanną to być może najważniejszy wybór jakiego dokonał w życiu.

„Mensch” to pierwszy pełnometrażowy film o Ludwiku Hirszfeldzie. W filmie znajdują się nigdy wcześniej nieprezentowane materiały archiwalne, wypowiedzi najważniejszych polskich, amerykańskich , niemieckich, szwajcarskich, serbskich naukowców. Akcję filmu budują inscenizacje, dzięki którym przenosimy się w rzeczywistość w której żył Hirszfeld: w wiele rzeczywistości, ponieważ „nasz” Hirszfeld był w istocie obywatelem świata.

 

Film nie tworzy z jego biografii laurki. Hirszfeld nie był i nie jest pomnikowy. Był blisko ludzi, żył i pracował z ludźmi, dla ludzi. Ludwik Hirszfled – Mensch

– opowiadają twórcy filmu. Po projekcji odbędzie się spotkanie z reżyserem filmu Pawłem Wysoczańskim oraz konsultantem filmu prof. Marcinem Czerwińskim.

Kim był profesor Ludwik Hirszfeld?

Ludwik Hirszfeld (ur. 5 sierpnia 1884 w Warszawie, zm. 7 marca 1954 we Wrocławiu) – polski lekarz, bakteriolog i immunolog, twórca polskiej szkoły immunologicznej oraz nowej dziedziny nauki – seroantropologii.

Uzyskał doktorat za pracę na temat aglutynacji, habilitację zaś (w wieku 30 lat) za pracę nad związkiem zjawisk odpornościowych i krzepliwości krwi. Pracował w Instytucie Badań Raka w Heidelbergu oraz w Zakładzie Higieny uniwersytetu w Zurychu. W czasie I wojny światowej uczestniczył w zwalczaniu epidemii tyfusu plamistego w Serbii oraz uczestniczył w organizowaniu tamtejszej służby zdrowia.

W 1926 habilitował się po raz drugi na Uniwersytecie Warszawskim jako bakteriolog i immunolog. Od 1930 członek czynny Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W 1931 roku został profesorem.

Podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 zorganizował w mieście ośrodek przetaczania krwi. Został zmuszony do zamieszkania w getcie warszawskim. Prowadził tam wykłady, pracował naukowo, a także – dzięki szczepionce przekazanej przez prof. Rudolfa Weigla ze Lwowa, nielegalnie przemyconej do getta – leczył chorych na tyfus plamisty. W lipcu 1942 dzięki pomocy rodziny Potockich uciekł z getta na stronę aryjską.

Po wyzwoleniu Lublina w 1944 brał udział w tworzeniu Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej[2]. W 1945 przeniósł się do Wrocławia i podjął pracę na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Wrocławskiego

W 1950 r. był nominowany do nagrody Nobla w dziedzinie medycyny za wyjaśnienie zagadki zjawiska konfliktu serologicznego między matką a płodem.

Źródło: FINA, Kino Iluzjon, Wikimedia commons.

Polecane artykuły

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Akceptuj Czytaj więcej